آب‌های معدنی خوبند

پلور و دماوند؛

من خوشبختم

نشان به آن نشان

که چیکن پاستا می‌خورم

و از سوراخ اوزون

به وسعت هستی می‌نگرم...

وقتی هوای ِ دلم سرد می‌تـپـد

جادوی چشم ِ تو، نامرد می‌تـپـد

انگار نیمه‌ی اردی‌بهشت ِ شعر

یک‌باره باغ ِ غزل، زرد می‌تـپـد

هی واژه‌واژه تو گم می‌شوی و من

در جستجوی ِ تو، ولگرد می‌تـپـد

هی فال ِ قهوه و هی باز فال ِ بد

تا وقت ِ خوب ِ عقب‌گرد می‌تـپـد

چیزی شبیه تو داروغه می‌شود

محکوم ِ فاجعه‌ها طرد می‌تـپـد

یک مهره بی‌رخ و یک جفت تاس‌ ِ زشت

شطرنج ِ ثانیه‌ها، نرد می‌تـپـد...

...

تا باورم بشود بی‌سبب، هنوز

قلبی که نیست، پر از درد، می‌تـپـد

که هنوز می‌زایند...

دلش گرفته بود خدا، بغض کرده بود

شبیه وقت‌های دعا، بغض کرده بود

دلش گرفته بود، ولی هیچ‌کس نخواست

بپرسد از دلش که چرا بغض کرده بود

که خسته، دلشکسته، چرا نیمه‌های شب

نشسته پشت پنجره، تا بغض کرده بود

و هیچ‌کس نخواست نگاهی کند که او

خدای ِ خوبِ قصه‌ی ما، بغض کرده بود ...

و وای بی‌غزل به غروبی نگاه کرد

که ماه هم ندید کجا بغض کرده بود

...

سکوت عشق را خود او آفریده بود

به این سادگی به خدا بغض کرده بود

دلش گرفته بود، شبیه دلم، خدا

برای بغض‌های شما بغض کرده بود

هیچ قاصدی خبر خوش نخواهد داد لیلا جان!

تو برایم نذر کن

تا اگر روزی

روزگاری

شبانه

بی حضور ِخواب‌ها و خاطره

- در کوچه‌های بد

کوچه‌های بُن‌بست -

پا بر سر ِ عهدی،

خیالی،

             گل ِ سرخی،

گذاشتم

کلاغی بر سَرم پر نزند؛

من خبری خوش را منتظر نیستم

تو تنها برایم نذر کن لیلا جان

نذر کن به درخت ِ حاجت

به ضریح

سقاخانه

این بار

حادثه‌ای در راه است ...

صورتمان را که می‌تراشیدیم

مرد می‌شدیم

با موهای بلند و ژل‌زده

در چار راه ِ قرمز

سبز

تا دل بخریم از دخترکان ِ دبیرستانی

و نامه‌های عاشقانه در قوطی کبریت

پُست کنیم

 پُشت ِ پنجره‌های هنوز؛

و براشان گل بدزدیم از حیاط ِ همسایه

و سیگاری خروس‌نشان بگیرانیم

که لو نرود بوی عشق

 از دهانمان

تا

امروز ...

روز ...

صورت تراشیده،

د

ر

د

شویم

با چشم‌های گیج و زُل‌زده

در شعرهای قرمز

تعطیل

 بُر بخوریم ....

یک.

عطر ِ انجیر می‌پیچد در حوالی ِ شعر

دست‌هایم می‌لرزند

پلک‌های تو نیز

و سیگاری با هم

قاصد ِ بوسه است

در قانون ِ شرع؛

راستی میوه‌ی ِ ممنوعه

سیب بود

یا گندم ؟

دو.

انجیرهایت را نخورده

می‌روی

می‌ترسی که وسوسه‌ات کنند؟

نه عزیز!

من سال‌هاست که اغواگر ِ خوبی نیستم

و تو هم بی‌گمان

تنها عابر ِکوچه‌پس‌کوچه‌های ِ شعر؛

با این همه اما

با تو

چه بغض‌ها

که تازه شدند ...

تنهایم

در شب­های فروردین

بی بارانی که بوی ِ تو داشته باشد،

                                                زیبا !

من

زخمی­تر از اینم که می­بینی

عُصیانم را مرهمی بساز

از بهترین بُخورهای ِ مقدس

                             در معابد ِ دور

از جنس ِ

         شکوفه­های ِ

                     بادام ِ

                         پیراهنت،

                                     موّاج

وقتی که باد

لا­به­لای ِ زلف­هایت

لانه می­کند؛

هنوز هم می­توان از تو

        یک اسطوره ساخت

   لیلا

شیرین

دلیله

ژولیت

سارا

چیزی شبیه ِ

               تمام ِ

                 قصه­های ِ ماه­پیشانی

شعرهای ِ پریشانی

با تو

 هزار کوه راه رفت وُ خسته نشد حتی

تو را داشت و قایمکی بویید

بوسید

       از درخت ِ بادام تاب خورد

    مُرد

و هیچ کس هم نخواهد فهمید

        هیچ کس،

        هیچ کس،

                       زیبا!

سیگار

پشت ِ سیگار

سر درد

پشت ِ سر درد

خواب

پشت ِ در

   قایم

         با

           شک

من

به بودن

مشکوک؛

ده ...

چار ...

یک ...

سُک ، سُک !

این روزهای بد

سکوت سرشار است

تکرار ِ خاطره، تکراری

خواب، بی­رونق...

شاعر شده­ام زیبا

نشان به آن نشان

که عاشقانه­ترین شعرهایم

                             به نام  ِ توست

عارف شده­ام زیبا

نشان به آن نشان

که هر چه را می­بینم، می­شنوم

                                 سلام  ِ توست

تویی که گم شده­ای

پشت ِ شیشه­های ِ مه­گرفته­ی ِ رؤیایم

تویی که نیستی تا ببینی

                  چقدر

                           چقدر

                                 تنهایم ...

سالهاست که روز آزادی را جشن می گیریم، بی آن که شاید فهمیده باشیم یا باشیم...